Lionne's blog - 3 - MuziekGeluk
Terug naar overzicht

Lionne’s blog – 3

Lieve lezers,

Als eerste wil ik iedereen graag een heel mooi en gezond nieuwjaar toewensen. Een prachtig jaar waar veel muziek in zit!!

Soms kan je door wat je ervaart (door de juiste muziek te vinden bij mensen met dementie) ook overmoedig raken. Zo kwam een nieuwe mevrouw op onze afdeling wonen. Haar partner vertelde ons, dat zij altijd erg veel van muziek heeft gehouden.

Zij zouden dan ook samen onze muziek avond komen bijwonen. Wij kwamen er achter dat het die dag ook hun trouwdag zou zijn. En wij hebben kunnen achterhalen welk lied tijdens de openingsdans op de bruiloft gespeeld werd. Hoe mooi is dat.

MuiekGeluk

Vol goede moed en enthousiasme begonnen wij de avond. Mevrouw was van het begin af aan onrustig. Wilde regelmatig gaan staan en liep dan een rondje door de huiskamer en door de gang.

Op een gegeven moment zette wij een lang zal ze leven in, ter ere van de trouwdag, waarbij iedereen meezong. Gevolgd door de muziek van hun openingsdans.

Vol verwachting keken wij wat er ging gebeuren. Mevrouw bleef onrustig en HUN muziek kwam maar niet bij haar binnen. Ook een dans poging liep op niets uit.

Een beetje teleurgesteld deden wij daarna nog een poging met een ander liedje uit die tijd, die zij altijd mooi gevonden had. Ook deze muziek sloeg niet aan, mevrouw bleef onrustig.

Zo zie je maar dat niet elke poging meteen raak hoeft te zijn. In mijn achterhoofd klonken de woorden van Ignar: het is doen en uitproberen.

Een paar weken later organiseerden wij weer een gezamenlijke muziek avond. Mevrouw kwam de huiskamer binnenlopen. Onrustig liep zij door de huiskamer al tikkend op haar been.

Wij draaiden die avond mooie meezing liedjes van toen. De een zong en de ander tikte mee op de maat van de muziek. Op een gegeven moment hoorde ik dat mevrouw zachtjes mee begon te neuriën.

De tamboerijn die ik in mijn hand had, gaf ik aan haar. Haar hand die eerst mee tikte, daar klingelde nu de tamboerijn vrolijk mee met de muziek. Mevrouw bleef  in de huiskamer en bij het volgende liedje zag ik haar mond meebewegen.

Zong zij daar nu mee met het liedje wat gespeeld werd? Ik liep naar haar toe en keek haar aan, zij ving mijn blik en zei  “mooi”! Een simpel woord, maar met een grote betekenis.

Even wisten wij met onze muziek haar dementie te bespelen en bij de persoon achter de dementie te komen. En ik had het idee dat zij genoot, want zij bleef de hele avond bij ons op de huiskamer. Het leek wel of de muziek haar wat rustiger maakte.

Met dit verhaal wil ik aangeven, geef niet op als het niet meteen lukt. Misschien werkt andere muziek beter of pakt het op een ander moment beter uit. Het is en blijft doen en uitproberen.

Wat kijk ik uit naar de pilot die wij gaan draaien met Joy, om zo nog meer muziek in te mogen  zetten. Maar dan ook individueel op eigen kamer en tijdens de zorg momenten. Iedereen heeft toch recht op zijn eigen persoonlijke muziek?

Ik kwam laatst een mooi gedicht tegen die ik graag als afsluiting wil delen.

Lionne

Geschreven op 17 - jan - 2020