Over MuziekGeluk, mijzelf en de
IGNAR-methode

Over MuziekGeluk, mijzelf
en de IGNAR-methode

Het inzicht kwam toen mijn vader en ik werden geïnterviewd voor een boek over Alzheimer. De schrijfster zei: wat jullie doen is bijzonder. Muziek wordt in de dementiezorg vooral gebruikt als entertainment, niet als zorghulpmiddel, zoals jullie dat doen.

Die opmerking bleef hangen. Mijn wens werd: dat iedereen die zorgt voor iemand met dementie dezelfde steun van muziek kan ervaren als wij thuis. 

Dit heeft grote voordelen: De ondersteuning blijft werken tot het einde, omdat zij gebaseerd is op datgene wat niet wordt aangetast door dementie en omdat ze voortkomt uit de persoon met dementie zelf.

Hierdoor blijven eigen regie en waardigheid behouden. Er wordt niet vóór iemand gekozen of bepaald; de persoon met dementie is de gids. Zo ontstaat er een dementieondersteuning waar iedereen blij van wordt.

Wanneer door dementie de herkenning van de omgeving verdwijnt, kunnen verwarring, angst en onrust ontstaan.

Degene met dementie kan dan op zoek gaan naar zijn “thuis”, met als gevolg: dwalen, onbegrepen gedrag of zelfs agressie – allemaal uitingen van een roep om hulp: waar ben ik, wat moet ik, help me.

De MuziekGeluk-methode geeft je de tools om een thuishoekje te creëren wat blijvende herkenning biedt, omdat het is gebaseerd op datgene wat níet wordt aangetast door dementie.

Deze playlisten vergroten, contact, bieden gesprekstof en geven gevoelens van veiligheid, huiselijkheid en geborgenheid aan degene met dementie – misschien wel het mooiste geschenk dat je kunt geven aan iemand die zoveel moet verliezen. 

Op het moment dat de methodiek breder werd dan alleen muziek, was er behoefte aan een passender naam.

Dat werd: IGNAR – mijn naam, die mijn moeder heeft ‘gevonden’ in het Noorse boek Het geslacht Bjørndal.

De naam is een eerbetoon aan mijn moeder, van wie ik veel heb geleerd en waarvan delen zijn terug te vinden in de methodiek.

Bijvoorbeeld: de mens zien, zijn uniekheid erkennen, respect tonen voor ieder individu, het besef koesteren dat in het kleine het schoonste schuilt, en weten dat het de kleine dingen zijn die de grote doen ontstaan.

Waar we nu staan

Een methodiek ontwikkeld vanuit de zorg voor mijn moeder, een boek uitgebracht, een training ontwikkeld over de inzet van muziek in de laatste levensfase.

En de reis gaat verder het boek wordt vertaald, er verschijnt een werkboek voor zorgprofessionals en ik werk aan een nieuw boek over hoe sporters muziek doelgericht inzetten om hun fysieke en mentale prestaties te versterken