Jij durfde te staan voor de rechten van de oudere, zorgafhankelijke mens.

Want is het niet vreemd
dat, wanneer we oud zijn,
anderen over ons gaan beslissen?

Beslissingen uit angst.
Angst voor consequenties.
Angst voor de gevolgen.

Dus leggen we alles vast in regels, voorschriften
en protocollen —
zodat, als het misgaat, niemand verantwoordelijk is.
Is dat niet heerlijk. Is dat niet lekker veilig.

Maar die verstikkende protocollen
leggen mensen aan een ketting.
Een keurslijf.

Geen ruimte meer voor een advocaatje, een wijntje,
of gewoon een schaaltje appelmoes.
Zo werden — en helaas worden — zorginstellingen misère-eilanden.

Eigen regie. Geluk. Plezier.
Geen dictatuur van de diëtist.
De ogen van de barman als medicijn.

Care in plaats van cure.
Dat was jouw motto.

Als echte Rotterdammer bracht je het niet alleen in woorden,
maar vooral in daden.

Ik ben dankbaar dat ik je meerdere keren mocht ontmoeten
en je ondernemerschap van dichtbij heb mogen zien
in Residence Roozendael.

Ondernemen op het randje van de chaos.
Je deed het. Je kreeg het voor elkaar.
Zelfs toen je al dik over de zeventig was.

De laatste keer dat ik je sprak, vroeg ik:
Wanneer doet een zorginstelling het goed?

Je antwoord was simpel:
Als bewoners bezoek krijgen.

Want dat is wat ze willen.
Bezoek. Gesprek. Leven. Erbij horen.

Daarom hamerde je op diversiteit.
Rijk, arm, wit, gekleurd, hetero, homo.
Reuring in de tent. Conversatie. Menselijkheid.

Je zei altijd:
de zorg heeft meer ondernemers nodig en minder managers.

Ik zeg:
de zorg heeft meer Hans Beckers nodig —
doeners met oog voor wat echt telt,
die weten dat gelukkig zijn belangrijker is
dan veilig opgeborgen zijn.

Vanavond eet ik reerug met Sancerre
en vier ik jouw leven.

Dankbaar dat ik je heb mogen kennen.

Proost 🥂

Ps
Wil jij ook muziek gerichter inzetten bij dementie? Als professional is een training waardevol. Thuis helpt mijn boek je met praktische handvatten.