Anne de Lange’s reis naar het Oosten: Tijdens een training bij een woonzorgboerderij stelde Patrick, een vrijwilliger, een vraag: “Ik bezoek regelmatig een bewoonster hier. Ze heeft geen kinderen, is nooit getrouwd en krijgt geen bezoek. Het is moeilijk contact met haar te maken; ze zegt weinig en trekt zich steeds meer terug. Hoe kan ik contact maken met haar?

Ik vroeg: Heb je geprobeerd muziek uit haar 15-25-periode te gebruiken?
Patrick zuchtte: Ja, maar zelfs dat roept bijna geen reactie op. Zijn teleurstelling was zichtbaar.

Ik stelde voor om samen de bewoonster te bezoeken. Misschien konden we in haar kamer een aanknopingspunt vinden.  Na de training liepen we naar de kamer van Anne. Patrick klopte op de deur.  “Anne, dit is de meneer van de muziek waar ik je over verteld heb,” zei hij.

Anne keek op, maar bleef stil. Patrick ging de kamer in, Ik volgde hem en keek rond. De kamer had zware houten meubels en grote vazen, in een hoek stond een schildersezel met een schilderij waarop het bekende ‘love’-symbool van de hippiebeweging prijkte.

Later vroeg ik Patrick of Anne dat schilderij had gemaakt.  “Dat geloof ik wel,” antwoordde hij.  Ik stelde voor de volgende keer hippiemuziek of nummers uit de flowerpower-periode te proberen.

Enkele weken later kreeg ik een e-mail van Patrick: “Ignar, ik heb een van jouw Flowerpower-playlisten geprobeerd. De eerste keer gebeurde er weinig, maar ik dacht iets te zien. Daarna bleef ik muziek uit die lijst draaien, en elke keer reageerde ze meer.

Gisteren gebeurde iets bijzonders. Ik speelde het nummer Wildwood flower van Joan Baez, en plots stond Anne op, liep naar een kast, trok een la open en haalde er een plakboek uit.

Op de kaft stond met grote letters: India ’68. Ze duwde het boek naar mij toe en zei: ‘Dit is mijn reis op de muziek die jij speelt.’

Het plakboek bleek een dagboek vol foto’s te zijn. Het vertelde over haar eerste reis naar India. Op de laatste bladzijde stonden namen en adressen. Ik besloot naar mensen een kaartje te sturen met de vraag of ze Anne de Lange kende en contact met mij wilde opnemen.

Tot mijn verrassing reageerde een mevrouw uit Utrecht. Ze had Anne goed gekend in die tijd en is vorige week op bezoek geweest. Ze vertelde verhalen over hun periode in India. Toen ik naar muziek vroeg, zei ze dat ze thuis een boekje had met liedjes uit die tijd. Ze heeft mij foto’s van de nummers uit dat boekje gestuurd, waarmee ik een playlist voor Anna heb gemaakt.

Anne geniet zichtbaar van die muziek. Ze is kalmer, ontspannen en straalt een rust uit die ik nooit eerder heb gezien. Dankzij het plakboek en de verhalen van haar vriendin kon ik een groot deel van Anne’s levensverhaal reconstrueren.

“Ignar, bedankt voor je gouden tip. Het heeft een deur naar Anne geopend die anders gesloten was gebleven. Echt bijzonder. Dank je wel!”

Ps
Wil jij ook muziek gerichter inzetten bij dementie? Als professional is een training waardevol. Thuis helpt mijn boek je met praktische handvatten.