Grote beeldhouwers als Michelangelo en Auguste Rodin behandelen steen en marmer als iets levends, met aders en structuur. Iets dat je met liefde, aandacht en geduld benadert.

Alleen wanneer je de steen voelt en volgt, ontstaat er een prachtig beeldhouwwerk – zoals de David of The Kiss – werken die we vandaag in musea bewonderen.

Maar vóórdat zo’n beeld verschijnt, gebeurt er iets anders. De beeldhouwer ziet eerst de steen.

Niet alleen wat hij ís, maar wat er al in verborgen zit: de mogelijkheden, de vormen, de richting.

Tijdens het werken volgt hij de lijnen. Hij volgt het hart van de steen.

Beeldhouwen is geen forceren, maar een samenspel tussen kunstenaar en materiaal.

Zo werkt zorg ook.
Je doet niet meteen.
Je begint met zien.

De mens achter de dementie.
Dat wat altijd aanwezig blijft, ook als het niet zichtbaar.

Van daaruit onderzoek je samen:
wat past bij jou?
Welke omgeving, welke activiteit, welke muziek?

Alleen door samen op te trekken en echt te kijken, vind je het hart van de persoon.

Bij dementie is muziek vaak de ingang.
Muziek bereikt wat woorden niet meer kunnen.

Je probeert, luistert en hebt geduld.
Welke muziek raakt?
Welke herinnering komt boven?
Welk verhaal verschijnt?

In dat verhaal liggen aanwijzingen: een wens, een activiteit, een stukje houvast.

En als je dat vindt, bouw je samen verder.

Zoals een beeldhouwer het beeld uit de steen laat ontstaan, zo kun je ook bij iemand met dementie het mooiste naar boven halen.

Aandacht, geduld en muziek zijn hierbij je grootste hulpmiddelen

Ps
Wil jij ook muziek gerichter inzetten bij dementie? Als professional is een training waardevol. Thuis helpt mijn boek je met praktische handvatten.