Nee, ik ben niet de ongelovige die je denkt dat ik ben. Anja, de geestelijk verzorger, keek naar de vrouw die bij het raam zat. Zes maanden geleden was Ellen Vogel verhuisd naar het zorg-appartement. Nog geen 50 jaar oud, en toch al dementie.

Bij opname was in Ellen’s levensverhaal gezet dat zij niets met spiritualiteit had. Maar in werkelijkheid had zij een diep doorleefd mystiek gevoel, gevormd door jaren van lezen, reflectie en meditatie.

De boeken van Hermann Hesse waren haar gids. Eén citaat van hem was haar levenskompas geworden: “Dat liefde groter is dan haat, begrip groter dan woede, vrede edeler dan oorlog; precies dit is wat deze onheilige Wereldoorlog in ons geheugen zou moeten griffen, sterker dan ooit tevoren ervaren.”

Voor Ellen waren deze woorden meer dan tekst; het waren bouwstenen van haar innerlijke geloof. Ze voelde dat ze deze waarheid diep vanbinnen kende, als een onzichtbare draad die haar verbond met alles om haar heen.

In een wereld die vaak onrustig en gewelddadig was, vond ze haar toevlucht in meditatie. Elke dag keerde ze naar binnen, naar de stilte die haar rust en kracht gaf.

Misschien leek Ellen voor anderen een ongelovige, maar voor haar was het leven zelf een mysterie. Een mysterie dat ze in stilte, liefde en vrede elke dag opnieuw beleefde.

Anja had buiten deze informatie weinig kunnen ontdekken over Ellen’s verleden. Of er een partner of kinderen waren geweest, wist ze niet.

Vorige maand was ze samen met een verzorgende die ook de cursus MuziekGeluk had gevolgd begonnen met een playlist voor Ellen. Ze hadden zich laten inspireren door Ellen’s liefde voor de boeken van Hermann Hesse.

Tijdens het samenstellen van de playlist besefte Anja dat veel ouderen hun jeugd beleefden in de revolutionaire jaren zestig en zeventig—een tijd van de opkomst van de hippiebeweging, doordrenkt met oosterse filosofieën, meditatie, yoga, wierook en meditatieve, spirituele muziek

Sinds de playlist af was, had Ellen haar meditatie hervat. Terwijl ze luisterde, verzachtte haar gezichtsuitdrukking, en een bijna onmerkbare glimlach speelde om haar lippen. De muziek leek een brug te slaan naar een dieper deel van haar wezen – een deel dat onaangetast bleef, ondanks de voortschrijdende dementie.

Door meerdere playlists samen te stellen, hoopte Anja dat Ellen haar rust zou behouden en dat de muziek herinneringen zou oproepen, waardoor ze Ellen beter kon leren kennen.

Ps
Wil jij ook muziek gerichter inzetten bij dementie? Als professional is een training waardevol. Thuis helpt mijn boek je met praktische handvatten.