Een thuiszorg medewerkster – Anja – die vorig jaar de MuziekGeluk-training had gevolgd, deelde onlangs een bijzonder verhaal over een ochtend bij een cliënt.

Het was 7.00 uur toen Anja bij de voordeur belde. Geen reactie. Nog een keer belde ze aan, maar opnieuw bleef het stil. Ze legde haar oor tegen het glas en luisterde. Niets.

Anja besloot door de brievenbus te roepen: “Mevrouw? Mevrouw?” Even bleef het stil, tot er een stem klonk: “Ik kom eraan, zuster!” Wat een opluchting – alles was gelukkig in orde.

De cliënt kreeg al een tijdje wekelijks hulp bij het douchen, maar hechtte sterk aan haar zelfstandigheid. “Ons moeder zei altijd: je moet je niet laten verwennen. Alles wat je uit handen geeft, komt niet meer terug,” vertelde ze vaak trots. Die woorden waren haar houvast in het leven.

Toen ze eindelijk de voordeur opende, stond ze daar met slaperige ogen en een warrige haardos. “Ik had de wekker niet gezet,” verontschuldigde ze zich. Anja glimlachte en stelde haar gerust: “Geen probleem, als alles maar goed is.”

Boven vroeg Anja of ze vandaag haar haren mocht wassen. De cliënt zuchtte: “We slaan het maar over, ik houd je al te lang op.” Maar Anja stelde haar gerust: er was genoeg tijd. Met enige tegenzin stemde ze in.

Toen de cliënt in bad stapte en de douche aanzette, vroeg Anja: “Houdt u van muziek?” Haar gezicht lichtte op en ze knikte enthousiast. Anja zette een jaren ’50-playlist op. De cliënt straalde meteen. “Deze ken ik nog! Zo mooi!”

Het haren wassen ging wat moeizaam – ze was tenslotte nog maar net wakker. “Mag ik helpen?” vroeg Anja. Na enige aarzeling gaf de cliënt de douchekop over.

Terwijl Anja de haren waste en de hoofdhuid masseerde, begon de cliënt te glimlachen. “Eigenlijk is dit best fijn,” zei ze, terwijl ze zachtjes neuriede met de muziek.

De muziek bracht herinneringen naar boven. De cliënt begon te vertellen over zondagen uit haar jeugd. Haar vader, vrij op zondag, maakte altijd tijd voor het gezin.

Hij waste de kinderen op de keukentafel, waarna ze samen wandelden van dorp naar dorp. Op de terugweg trakteerde hij op ijsjes. “We mochten zelfs zelf kiezen!” lachte ze.

Ze vertelde ook over de kermis, waar haar vader tienrittenkaarten kocht en hen liet genieten terwijl hij op het terras zat. Haar ogen straalden terwijl ze die momenten ophaalde.

Toen het douchen klaar was, zei ze tegen Anja: “U mag wel vast gaan, zuster. Als de muziek maar blijft.” Anja beloofde de muziek de volgende keer weer mee te nemen. Met een glimlach begon de cliënt aan haar dag.

Ps
Wil jij ook muziek gerichter inzetten bij dementie? Als professional is een training waardevol. Thuis helpt mijn boek je met praktische handvatten.