Kerst was bij ons thuis nooit gezellig. Dat zei ze zacht, nadat ze de huiskamer had verlaten terwijl wij kerstliedjes zongen.

Ze zat teruggetrokken bij het raam, keek naar buiten. Stilte viel.
Toen keek ze me aan.
Er was wel één liedje, zei ze.
Gezongen in een film, geen kerstfilm.
Dat liedje gaf mij een beetje kerstgevoel.

Ik pakte mijn telefoon en zocht naar een lied waarvan ik wist dat het niet uit een kerstfilm kwam. Ik tikte op play en bij de eerste toon verschenen tranen in haar ogen.

“Dat is het,” zei ze, terwijl ze mijn hand vastpakte. Samen luisterden we naar Have Yourself a Little Christmas, gezongen door Judy Garland, uit de film Meet Me in St. Louis.

Na afloop vroeg ze:
Mag ik dit liedje bij me houden?
Dat ga ik verzorgen, zei ik.

Niet voor iedereen is kerst een fijne herinnering. Maar bijna altijd is er in die periode iets geweest dat hoop, troost of warmte gaf, hoe klein ook. Vaak is dat muziek – omdat muziek ons raakt in lagen waar bijna niets of niemand bij kan.

Met aandacht en oprechte interesse is het bijna altijd mogelijk de juiste toon te vinden: dat ene liedje dat verbindt, draagt en houvast geeft.

Daarom maakte ik voor woonzorgcentra twee kerstplaylisten:

– één met de echte oude kerstliedjes van vroeger
👉 https://shorturl.at/TiBRC
– één met liederen uit de kerstnachtmis
👉 https://shorturl.at/ALhUx

Voor veel mensen zijn die nachtelijke kerkdiensten – vol kleur, geur en samenzang – diep verbonden met warmte en, ja, ook met iets magisch.

Mijn kerstwens
dat ieder zijn eigen magische kerstlied mag horen, zeker wanneer houvast verdwijnt in geheugen, omgeving of woorden.

Vier kerst zoals jij dat wilt. En als je kunt: geef iemand anders – al is het in een stille kamer – dat ene kleine liedje.

Have yourself a little merry Christmas 🎄

Dit verhaal is mij verteld en door mij aangepast, zodat ieders privacy gewaarborgd is.

Ps
Wil jij ook muziek gerichter inzetten bij dementie? Als professional is een training waardevol. Thuis helpt mijn boek je met praktische handvatten.