Tijdens mijn eerste nachtdienst na de vakantie viel het me op: er was een nieuwe bewoonster, een vrouw van 73 met dementie. Ze was onrustig, angstig, verward en diep verdrietig. Slapen lukte bijna niet.

Omdat ze pas net bij ons was opgenomen, hoopte ik dat het slapen vanzelf zou verbeteren. Maar na drie weken was er nauwelijks verandering.

In de overdracht en intake vond ik weinig aanknopingspunten: ze was ooit getrouwd, haar man was overleden of misschien gescheiden, en ze had een zoon en dochter die in het buitenland wonen. Ze was via een crisisbevel opgenomen – thuis ging het echt niet meer.

Tijdens mijn nachtelijke bezoeken bouwde ik langzaam een band met haar op. Ze kwam op mij over als een zachte, bescheiden en beleefde vrouw. Haar angst en onrust raakten me. Vanuit jouw training begon ik te denken: wat zou haar kunnen helpen?

Er was weinig informatie, behalve dat ze jaren in ons dorp had gewoond. Toen herinnerde ik me een zin uit jouw training: “Als je het niet weet, begin met muziek uit de periode waarin iemand 15 tot 25 jaar was.”

Ik maakte thuis een afspeellijst met muziek uit die levensfase en probeerde die ’s nachts voorzichtig uit. Ik ging rustig naast haar zitten, het volume zacht, en tikte nummer voor nummer aan.

We zaten daar, samen in de stilte van de nacht. Bij de meeste nummers leek ze wat rustiger te worden, maar er was weinig herkenning. Totdat er een lied van Udo Jürgens voorbijkwam. Haar ogen gingen open, ze keek me recht aan.

Toen begon ze in het Duits tegen me te praten. Ik was verrast er stond niets in haar dossier over een Duitse achtergrond. Ik vroeg haar: “Heeft u in Duitsland gewoond?” “Nee,” zei ze, “in Oostenrijk.”

In de weken daarna ontdekte ik dat ze geboren is op een boerderij in Oostenrijk. Ze vertelde over haar broers, over op zondag naar de kerk, over koeien naar de bergweide brengen. Het mooiste is: ze slaapt nu weer. Met het geluid van een stromend beekje, vogels, bijen en koeienbellen. Geluiden die ik vond onder “Sounds Alpenweide”.

We werken nu aan een persoonlijke 15-25 playlist voor haar. Mijn collega’s heb ik uitgelegd hoe ze naar haar verhalen kunnen luisteren, zodat we nog meer kunnen achterhalen. Stukje bij beetje vullen we haar levensverhaal aan.

Precies zoals jij zegt in de training: “vanuit de 15-25 herinnering kun je het zorgplan invullen.”

Samen met onze psycholoog willen we voorstellen dat jij bij ons een training komt geven. Zij is enorm enthousiast, vooral omdat met zulke eenvoudige middelen deze mevrouw nu rustig slaapt en zich niet meer angstig voelt.

Ik hoop dat we haar omgeving stukje bij beetje kunnen verrijken met herkenbare geluiden, beelden en voorwerpen. Ignar, jouw training is voor mij een verdieping en een verrijking van mijn werk. Dank je wel.

Ps
Wil jij ook muziek gerichter inzetten bij dementie? Als professional is een training waardevol. Thuis helpt mijn boek je met praktische handvatten.