Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang elke maand MuziekGeluk in je mailbox

Go to the English Website

Het was in 1992 toen ik als tweedejaars leerling verpleegkundige werkte op de afdeling oncologie van het Willem-Alexander ziekenhuis in Den Bosch. Een kleine, gemoedelijke afdeling en kleiner dan bijvoorbeeld de afdeling interne geneeskunde of chirurgie, omdat op de andere helft van de bouwlaag de afdeling cardiologie en de IC waren gevestigd.

Desondanks kon het er behoorlijk druk zijn door de intensieve zorg die er verleend werd. Patiënten die werden behandeld voor kanker en een chemokuur kregen, patiënten bij wie nader onderzoek werd verricht en daarvoor de nodige voorbereidingen moesten krijgen of ter observatie waren opgenomen. En dan waren er ook patiënten die terminaal waren en in het ziekenhuis verbleven om te sterven.

Het was ook de periode waar ik als jonge vrouw van 19 jaar kennismaakte met de terminale zorg. Omdat destijds een hospice niet bekend was en niet iedereen naar huis ging om thuis te sterven, zag je regelmatig mensen in het ziekenhuis opgenomen worden om te sterven.

Deze patiënten werden altijd opgenomen op een eenpersoonskamer en ik herinner me nog de kamers met bruin meubilair en de groene linoleum vloer waarin het bed met het hoofdeinde tegen de wand stond.

Rechts van het bed hing een stalen arm waaraan een apparaat bevestigd was voor de zusteroproep, de radio en het bedienen van de verlichting.

Radio luisteren werd mogelijk gemaakt door de grijze zachte ‘oorschelp’ die op je oor gelegd moest worden. Deze oorschelp was bevestigd aan een grijze flexibele slang waar het geluid doorheen kwam.

Want het uiteinde van de slang werd in de apparatuur gestoken en met 2 draaiknoppen die op de apparatuur waren bevestigd, konden een paar zenders worden gekozen en het volume worden geregeld.

Voor de mobiele patiënt geen probleem op te bedienen, doch voor de zorgafhankelijke patiënt een onmogelijke opgave, zeker als men niet meer bij bewustzijn was.

Tijdens de zomer van 1992 lag een oudere dame op kamer 14 die stervende was. Ze was al niet meer bij kennis en was overdag de meeste tijd alleen omdat het waken door de familie nog niet nodig was ondanks haar situatie.

In haar kamer stonden diverse vazen met bloemen (toen kon dat nog gewoon) en op het nachtkastjes enkele persoonlijke spulletjes zoals foto’s van de familie en een radio om toch een huiselijke sfeer te creëren in deze ziekenhuisomgeving.

Het was de radio die op een bewuste dag ervoor heeft gezorgd dat de hele situatie en de sfeer van het moment van deze mevrouw een onuitwisbare uitdruk heeft gemaakt. Het was namelijk rustig die dag op de afdeling en ik liep een rondje over de gang wat ik wel eens vaker doelbewust deed. Kijken of er iemand behoefte had aan een praatje of zoals bij deze mevrouw even observeren of alles nog in orde was.

De kamerdeur stond een stukje open en op de gang was de muziek te horen die op dat moment via de radio te horen was. Zachtjes duwde ik de deur een beetje verder open om mijn hoofd langs de deur te steken. Mevrouw lag rustig te slapen terwijl naast haar via de radio het nummer ‘Why’ te horen was van Annie Lennox.

‘Why…Why…
How many times do I have to try to tell you
That I’m sorry for the things I’ve done, ooh. ooh, ooh’

En op dat moment overviel mij het gevoel van melancholie, de verdrietige toon van de tekst en de situatie van deze stervende mevrouw die alleen op de kamer lag. Hoe lang ik daar ben blijven staan weet ik niet meer, wel weet ik nog dat de aanwezigheid van de muziek veel indruk op mij heeft gemaakt.

Het nummer gaat over een verloren liefde maar ik koppelde de ‘Why’ op dat moment aan het waarom moeten sterven en alleen zijn.

Ik denk dat het laatste voor mij persoonlijk best moeilijk was om te zien ook al was het moment van sterven nog niet aangebroken.

En telkens als ik het begin hoor van ‘Why’ en Annie Lennox begint zingen, sta ik weer als leerling verpleegkundige op kamer B14 aan het bed van deze mevrouw terwijl ik haar zachtjes over haar hoofd aai. Uiteindelijk is mevrouw in het bijzijn van haar familie gestorven.

Tiana 

Weten hoe je muziek in kunt zetten bij de laatste levensfase? Schrijf je in voor een training.

Ps Hieronder de aankomende trainingen van Ignar  in Utrecht

Interessant ? Vertel het verder ....

Ignar maakt het zorgen voor mensen met dementie gemakkelijker en leuker. Hij is gepassioneerd over favoriete muziek voor iedereen – innovatie - zorg - en Rotterdam.

Ignar Rip

Oprichter MuziekGeluk | Trainer I FAB ambassador | innovator

Aankomende Trainingen

Boektip van Rip

Recente Blogs

Spotify Afspeellijsten

Chat openen
Hi heb je een vraag of kan ik je ergens mee helpen ?